TeamNL zat in economy. Jutta Leerdam niet. Terwijl haar ploeggenoten met opgevouwen benen richting Milaan vlogen, stapte de Nederlandse schaatsster aan boord van een Dassault Falcon 900EX. Geen rij bij de gate. Geen handbagage-discussies. Geen lauwe koffie in plastic bekertjes.
Wel sushi. Designgebak. En de privéjet van haar verloofde, Jake Paul. Dat viel niet bij iedereen lekker.
Jutta Leerdam
Teamgevoel op 10.000 meter hoogte
De Olympische Spelen draaien om saamhorigheid. Vlaggen. Teams. De openingsceremonie als collectief moment. En ergens hoort daar blijkbaar ook samen vliegen bij.
Leerdam koos anders.
Met toestemming van haar bond reisde ze apart af naar de Winterspelen van Milaan. Haar teamgenoten – onder wie Marijke Groenewoud – vlogen gewoon mee met TeamNL, economy class. Het verschil in stoelruimte werd ineens een metafoor voor iets groters.
Ging dit nog over sport? Of over status?
De kritiek was voorspelbaar: sterallures, gebrek aan teamgeest, influencer-gedrag. De combinatie van topschaatsster en Amerikaanse bokser met miljoenenpubliek is nu eenmaal voer voor debat. Zeker als de beelden van luxe cabines en gourmetmaaltijden ondertussen vrolijk op Instagram verschijnen.
Het ongemak zat ’m niet in de vlucht. Het zat ’m in de zichtbaarheid.
Van oranje vlag naar hotelbed
Alsof de privéjet nog niet genoeg olie op het vuur was, besloot Leerdam ook de openingsceremonie over te slaan. Terwijl TeamNL achter de Nederlandse vlag het stadion binnenliep, keek zij vanuit haar hotelkamer toe.
Voor sommigen bevestigde dat het beeld van afstand. Van een sporter in haar eigen bubbel.
Daar kwam bij dat ze aanvankelijk weinig trek had in traditionele media. Communicatie liep vooral via haar eigen kanalen. Journalisten mopperden. Toegang bleef beperkt. De influencer leek het te winnen van de olympiër.
En toen moest de 1.000 meter nog komen.
Presteren is de beste PR-strategie
Op het ijs bleek luxe geen ballast.
Leerdam reed naar goud in een tijd van 1:12,31. Een olympisch record. Teamgenoot Femke Kok had enkele minuten eerder nog een record gereden — dat werd direct weer verbeterd. Titelverdediger Miho Takagi kon het tempo niet bijhouden.
Het was bovendien het eerste Nederlandse goud van deze Spelen.
En daarmee verschoof het gesprek.
De diva werd plots koningin van het ijs. De privéjet werd bijzaak. Het hotelbed een detail. In topsport is er een simpele regel: wie wint, mag veel.
Het goud werkte als een soort publieke resetknop.
Jake Paul als bliksemafleider
Toch blijft Jake Paul in het verhaal hangen. Logisch ook. Hij is luid, zichtbaar en commercieel slim. De relatie tussen Leerdam en de Amerikaanse bokser – sinds 2023 publiek, verloofd in 2025 – maakt haar automatisch onderdeel van een groter, internationaler podium.
Zelfs bij haar gouden race duikt in buitenlandse media vaak eerst zijn naam op.
Dat schuurt. Want Leerdam is geen bijrol in iemands verhaal. Ze is wereldtop op het ijs. Maar in het tijdperk van social media en personal branding zijn sport en spektakel nauwelijks nog te scheiden.
De privéjet is dan niet alleen vervoer, maar symbool.
De oude en de nieuwe wereld botsen
Voor traditionalisten is het simpel: een olympische sporter hoort nuchter te zijn. Samen reizen. Niet pronken. Focus boven flamboyance.
Oud-voetballer Johan Derksen noemde haar “primadonna”. Volgens hem hoort discipline boven luxe te staan.
Maar de vraag is of die definitie nog houdbaar is.
Leerdam is onderdeel van een generatie sporters die hun eigen merk bouwen. Ze verdienen niet alleen aan medailles, maar ook aan bereik. Ze communiceren direct met miljoenen volgers. Ze leven internationaal.
Misschien is het geen gebrek aan teamgevoel. Misschien is het gewoon een andere realiteit.
Wat blijft er echt hangen?
Uiteindelijk blijft één feit overeind: ze leverde.
Geen excuses. Geen matige race. Geen “maar”. Gewoon goud. Met een olympisch record.
Dat maakt het ingewikkeld om haar keuzes volledig af te branden. Want wat is het criterium? De stoel waarin je zit, of de tijd die je rijdt?
De waarheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden. Leerdam leeft zichtbaar in luxe. Dat kan irritatie oproepen, zeker in een land dat graag gelooft in nuchterheid en gelijkheid.
Maar topsport is zelden gelijk.
De privéjet bracht haar naar Milaan.
Het goud zorgde ervoor dat iedereen moest slikken.
En misschien is dat wel de echte les van dit verhaal: succes dempt kritiek. Al is het maar tijdelijk.
Lees hier meer!
